کامپیوترهای شخصی و موبایل‌ها، دستگاه‌هایی هستند که با ما انسان‌ها سر و کار دارند. ما به آن‌ها اطلاعات می‌دهیم و از آن‌ها نتیجه می‌خواهیم. سرور هم یک کامپیوتر است، با این فرق که به جای انسان با کامپیوترهای دیگر سر و کار دارد. سرورها را به چند دلیل استفاده می‌کنیم.

آخرین باری که در مرورگر وب، آدرسی تایپ کردید را یادتان است؟ ممکن است آدرس گوگل، یاهو، پنجره دهم یا سیستم پرداخت اظهارنامه‌ی مالیاتی را تایپ کرده باشید. سایت‌های اینترنتی، در واقع مجموعه‌ای از فایل‌ها هستند که روی هارد یک کامپیوتر قرار دارند. این کامپیوتر هم مثل موبایل یا کامپیوتر شما است؛ ولی شما با آن سر و کار ندارید. شما به کامپیوترتان دستور می‌دهید، کامپیوتر با سرور تعامل برقرار می‌کند و نتیجه را به شما می‌گوید.


شرکتی مثل والت دیزنی یا پیکسار را در نظر بگیرید. این شرکت‌ها، انیمیشن‌هایی چند ساعته می‌سازند. مطمئنا هر قسمت از انیمیشن، نیاز به این دارد که چند نفر رویش کار کنند. همچنین، این چند نفر باید کارهایشان را با هم ترکیب کنند تا انیمیشن ساخته شود؛ ولی نمی‌توانند روی یک کامپیوتر کار کنند. شاید نیاز باشد که دپارتمان‌ها با هم در ارتباط باشند. ولی دست آخر، خروجی انیمیشن توسط یک کامپیوتر پردازش می‌شود. این کامپیوتر هم باید سرور باشد؛ چرا که قرار است با کامپیوترهای دیگر در ارتباط باشد و به آ‌ن‌ها نتیجه بدهد.


سرورها استفاده‌ی دیگری هم دارند. احتمالا برنامه‌های تحت وب و اپلیکیشن‌های آنلاین را دیده‌اید. این نرم‌افزارها، اطلاعات‌شان را از اینترنت می‌گیرند. مثلا زمانی که ایمیل جدیدی را باز می‌کنید، کامپیوترتان اطلاعات را از سرور دریافت می‌کند و صرفا نمایش‌شان می‌دهد. اپلیکیشن موبایل هم همینطور است؛ درخواست اطلاعات را برای سرور ارسال می‌کند و بعد از گرفتن‌شان، آن ها را نمایش می‌دهد. شاید اگر می‌خواستید اپلیکیشن نمایشگاه کتاب را با استفاده از اطلاعات روی گوشی موبایل بالا بیاورید، ممکن بود که حجم نرم‌افزار چند گیگابایت شود. این چند گیگابایت در سرور باقی می‌ماند و اپلیکیشن هم به خاطر حجم کمش سبک، ساده و جذاب می‌شود

سیستم مدیریت محتوای اپلیکیشن موبایل، نوعی سرویس تحت وب است. زمانی که نرم‌افزاری (که می‌تواند سیستم مدیریت محتوا باشد) را می‌نویسیم، نیاز به فضایی برای ذخیره‌سازی داریم که برنامه رویش ذخیره و اجرا شود. در مورد نرم‌افزارهای تحت وب، این فضا همان «وب سرور» (Web Server) است.


در یک شبکه‌ی داخلی هم سرور مورد نیاز است. اینترنتی که در سازمان‌ها استفاده می‌شود، از یک یا نهایتا دو خط گرفته می‌شود. این دو خط، بر اساس این که هر کاربر (در سازمان، کاربر کسی است که پشت میزش نشسته و با کامپیوترش کار می‌کند) چه نیازی دارد، باید تخصیص داده شود. به همین خاطر، اینترنت را به سرور وصل می‌کنند. سرور به تمام کامپیوترهای سازمان متصل است؛ پس تشخیص می‌دهد که هر کاربر با چه حجم و کیفیتی از اینترنت استفاده می‌کند. یک نفر بیشتر از بقیه به دانلود نیاز دارد، دیگری فقط صفحه باز می‌کند و اطلاعات جمع‌آوری می‌کند، دیگری روی دیتابیس برنامه می‌نویسد و کارمند دیگری هم در شبکه‌های اجتماعی می‌چرخد و آن‌ها را مدیریت می‌کند. هر کدام از این‌ها نیاز جداگانه‌ای دارند. سرور این نیاز را تشخیص می‌دهد و برحسب آن، به کاربر اینترنت می‌دهد.


همانطور که گفتیم، سرور کامپیوتری است که به جای کاربر، با کامپیوترهای دیگر در تعامل است. سرورها، معمولا کامپیوترهایی پرقدرت هستند. شاید معماری‌شان هم با کامپیوترهای دیگر تفاوت داشته باشد. ولی در هر صورت، چنین کامپیوتری برای مدیریت شبکه‌ی وب، انجام کارهای پردازشی بزرگ، پشتیبانی نرم‌افزارهای آنلاین و مدیریت شبکه‌های کامپیوتری استفاده می‌شوند.