شاید بارها برای‌تان پیش آمده باشد که از برنامه‌نویس بخواهید عکسی را جا به جا کند، اطلاعاتی را در اپ نمایش دهد یا ویژگی خاصی را به اپ اضافه کند در چنین مواقعی، معمولا انتظارتان به طور کامل برآورده نمی‌شود. برنامه‌نویس می‌گوید نمی‌شود و نمی‌توانیم. از کجا باید بفهمیم که حرفش درست است؟ اصلا چرا این اتفاق میافتد؟

    1-  ما به ویندوز عادت کرده‌ایم

    تا قبل از این که مکینتاش و ویندوز عرضه شوند، تمام کامپیوترها با نوشته کار می‌کردند. در حال حاضر کار ما خیلی راحت شده است. همه‌ی کارها با موس انجام می‌شود. قبل از این که ویندوز به دنیا عرضه شود، کاربران برای هر دستور کوچکی (مثل کپی کردن یک فایل) چند خط تایپ می‌کردند. در دنیای برنامه‌نویسی، خبری از دستورهای گرافیکی نیست. باز هم تمام دستورهای ریز و درشت باید با نوشته وارد کامپیوتر شوند. به همین دلیل، کار خیلی سخت‌تر از چیزی می‌شود که انتظار دارید. برای مثال، یک «فوتر» ساده حدودا نیاز به چهارصد خط کد دارد.

    احتمالا الان بهتر متوجه می‌شوید که چرا انتظارتان برای تغییرات، به این سادگی برآورده نمی‌شود.

     

    2-  پی‌ریزی نرم‌افزار برای ما ملموس نیست

    ویژگی‌های جزیی نرم‌افزار، مثل تاج گنبد هستند. پیش از این، در پستی گفته‌ایم که اپلیکیشن نوک کوه یخ است. می‌توان مثالی دیگر هم زد. اپلیکیشن، مثل یک ساختمان است.

    زمانی که به خانه‌ای جدید می‌رویم، بارها دکوراسیون را تغییر می‌دهیم. ممکن است یخچال را چهار یا پنج بار جا به جا کنید، ترکیب‌بندی مبل‌ها را تغییر دهید و شاید بخواهید کاغذدیواری را هم عوض کنید. همه‌ی این کارها ممکن است. ولی حتما موافقید که نمی‌توان متراژ اتاق‌ها را تغییر داد. بعضی از شرایط ساختمان، غیرقابل تغییر هستند. این شرایط ممکن است در سفت‌کاری (مثل نقشه‌ی ساختمان) یا در نازک‌کاری (مثل کاشی‌ها) باشند.

    ساختمان، برای ما محصولی ملموس است؛ ولی نرم‌افزار نه. بنابراین، برخلاف ساختمان انتظار داریم که ویژگی‌های نرم‌افزار به سادگی تغییر کنند.

     

    دنیای تخصصی برنامه‌نویسی، زبانی مخصوص به خود دارد. آشنایی با این زبان، بیش از هرچیز به درک مفاهیم برنامه‌نویسی مربوط است. اگر دوست داشته باشید، می‌توانید هشتگ #زبان_ما را دنبال کنید.